به‌جز Preamble، تمام ارتباط روی خط باید با Line Code کدگذاری شود تا DC Balance مناسبی ایجاد شود و تعداد Transitionها برای طراحی گیرنده کافی باشد. USB PD از 4b5b استفاده می‌کند: هر گروه چهار‌بیتی داده به یک Symbol پنج‌بیتی تبدیل می‌شود و در سمت گیرنده هر Symbol پنج‌بیتی دوباره به Nibble چهار‌بیتی بازمی‌گردد. بنابراین یک Byte هشت‌بیتی پس از این مرحله به ده بیت تبدیل می‌شود.

افزایش طول داده هزینه این انتخاب است، اما جدول کد فضای دیگری نیز فراهم می‌کند: همه ۳۲ ترکیب ممکن پنج‌بیتی برای داده استفاده نمی‌شوند. شانزده ترکیب نماینده ارقام هگزادسیمال 0 تا F هستند، چند ترکیب به K-codeهای کنترلی اختصاص دارند و تعدادی نیز Error محسوب می‌شوند و نباید ارسال شوند. K-codeها برای تعیین مرز Packet، آدرس‌دهی SOP* و ساخت Reset Signaling به کار می‌روند؛ در نتیجه گیرنده می‌تواند میان Payload معمولی و نشانه فیزیکی کنترل تمایز بگذارد.

Ordered Set یک توالی چهارتایی از K-codeها است. معنای آن فقط به حضور چهار Symbol وابسته نیست؛ جای دقیق هر K-code نیز اهمیت دارد. K-code شماره ۱ نخست ارسال می‌شود و سپس شماره‌های ۲، ۳ و ۴ می‌آیند. داخل هر Symbol پنج‌بیتی نیز بیت صفر پیش از بیت‌های بعدی روی خط قرار می‌گیرد. این قرارداد جلوی ابهام در خواندن نمودارها و تحلیل Capture خام را می‌گیرد.

استاندارد Ordered Setهای Cable Reset، Hard Reset، SOP، SOP’، SOP’’ و دو نوع Debug را تعریف می‌کند. واژه SOP* یک نام عمومی است که هر یک از گونه‌های SOP را بسته به مقصد در بر می‌گیرد. بنابراین وقتی قالب Packet به‌صورت Preamble + SOP* نوشته می‌شود، ستاره به معنی بیت اضافه نیست؛ یعنی محل آغاز می‌تواند یکی از Ordered Setهای معتبر خانواده SOP باشد.

دانستن مقدار یک فیلد بدون دانستن ترتیب ارسال آن برای تحلیل سیگنال کافی نیست. استاندارد سه اندازه پایه را نشان می‌دهد: Byte با ۸ بیت خام به ۱۰ بیت کدشده، Word با ۱۶ بیت خام به ۲۰ بیت کدشده و DWord با ۳۲ بیت خام به ۴۰ بیت کدشده تبدیل می‌شود. نسبت افزایش در همه آن‌ها همان 4 به 5 است.

برای DWord، نیمه کم‌ارزش شامل بیت‌های 0 تا 15 پیش از نیمه بیت‌های 16 تا 31 ارسال می‌شود. در هر Word نیز Byte پایین‌تر پیش از Byte بالاتر می‌آید. داخل هر Byte، Nibble بیت‌های 0 تا 3 زودتر از Nibble بیت‌های 4 تا 7 کد می‌شود و در Symbol پنج‌بیتی حاصل، بیت صفر نخست روی لاین CC قرار می‌گیرد. بنابراین نمای عددی چپ‌به‌راست یک مقدار هگزادسیمال لزوماً همان ترتیب زمانی مشاهده‌شده روی لاین CC نیست.

این جزئیات هنگام مقایسه خروجی Logic Analyzer با Message Header یا CRC اهمیت دارد. اگر ابزار بیت‌ها را به ترتیب زمانی نشان دهد اما تحلیلگر آن‌ها را مانند نمایش معمول عدد بخواند، مقدار بازسازی‌شده وارونه یا جابه‌جا به نظر می‌رسد. Figure 5.2 زنجیره این خردشدن را از DWord به Word، Byte، Nibble، Symbol و نهایتاً بیت‌های ارسال‌شده نشان می‌دهد.

Packet کامل از Preamble، یک SOP*، داده Packet شامل Message Header، CRC و EOP ساخته می‌شود. Protocol Layer بخش Message Header و داده پیام را فراهم می‌کند؛ Physical Layer مسئول Preamble، SOP*، CRC و EOP است. این تفکیک نشان می‌دهد Packet روی لاین CC بزرگ‌تر از Message منطقی است و برای مشاهده درست باید سربار Framing و حفاظت خطا نیز در نظر گرفته شود.

Preamble تنها بخش Packet است که 4b5b نمی‌شود. SOP*، Message Header، Data Bytes، CRC و EOP با Symbolهای 4b5b نمایش داده می‌شوند. بااین‌حال تمام بیت‌های Packet، حتی Preamble، با BMC روی لاین CC منتقل می‌شوند. عبارت «Preamble کدگذاری نمی‌شود» فقط به 4b5b مربوط است و نباید با نبود BMC اشتباه گرفته شود.

انتقال با Preamble آغاز می‌شود تا گیرنده روی Carrier قفل شود. این بخش دقیقاً ۶۴ بیت متناوب 0 و 1 دارد، با 0 شروع می‌شود و با 1 پایان می‌یابد. توالی متناوب، فرکانس متوسط را برابر Carrier Frequency قرار می‌دهد و Clock Recovery را ممکن می‌کند. پس از این Training Sequence، گیرنده آماده تشخیص Ordered Set آغازین است.

SOP برای ارتباط دو Port Partner است. Source و Sink دارای PD باید Packetهای SOP را تشخیص دهند و با آن‌ها ارتباط برقرار کنند، درحالی‌که Cable Plug و VPD نباید SOP ارسال یا دریافت کنند. حتی محصولی که ظاهر کابل‌مانند دارد ولی از نظر استاندارد PDUSB Device است، مانند AMA، همچنان باید به SOP پاسخ دهد؛ ظاهر فیزیکی به‌تنهایی نقش ارتباطی را تعیین نمی‌کند.

SOP’ برای ارتباط Port با Cable Plug یا VPD دارای این قابلیت است. یک Port می‌تواند در همان اتصال با SOP با Port Partner و با SOP’ با Cable Plug صحبت کند. پیش از وجود Explicit Contract یا در زمان Implicit Contract، Sink نباید SOP’ ارسال کند و باید Packetهای SOP’ را دور بریزد. این محدودیت نشان می‌دهد دسترسی به منطق فعال کابل نیز تابع وضعیت قرارداد است.

SOP’’ برای Cable Plug دیگر در کابل‌هایی به کار می‌رود که چنین ارتباطی را پشتیبانی می‌کنند. VPD نباید SOP’’ داشته باشد و هیچ کابلی مجاز نیست فقط SOP’’ را پشتیبانی کند؛ Cable Plug دیگر باید SOP’ را داشته باشد. Port پشتیبان SOP’’ نیز باید SOP’ را پشتیبانی و ارتباط SOP* را برای جلوگیری از Collision هماهنگ کند. دو Ordered Set نوع Debug هم تعریف شده‌اند، اما کاربرد آن‌ها در این نسخه استاندارد همچنان Undefined است.

Packet Data از Protocol Layer می‌آید و با کدهای Hex جدول 4b5b کدگذاری می‌شود. بلافاصله بعد از Payload، فیلد CRC قرار می‌گیرد و سپس یک K-code منفرد EOP پایان CRC و Packet را مشخص می‌کند. پس از دریافت EOP، گیرنده CRC Residual را بررسی می‌کند: نتیجه نامعتبر باعث حذف کل انتقال می‌شود و نتیجه معتبر اجازه می‌دهد Packet به Protocol Layer تحویل گردد.

EOP می‌تواند برای پایان زودهنگام Packet نیز استفاده شود؛ نمونه صریح استاندارد، قطع Message جاری پیش از Hard Reset Signaling است. در این وضعیت EOP به گیرنده می‌گوید انتقال قبلی بسته شده، سپس توالی مستقل Reset می‌تواند آغاز شود. بنابراین EOP فقط یک جداکننده تزئینی نیست و در کنترل گذارهای سطح PHY نقش دارد.

Hard Reset یک Ordered Set فیزیکی برای تشخیص مستقیم توسط PHY است: سه RST-1 و سپس یک RST-2. دریافت معتبر آن دستگاه را ملزم می‌کند Hard Reset را طبق رفتار تعریف‌شده Protocol انجام دهد. Cable Plug نیز وقتی این سیگنال را میان Port Partnerها تشخیص می‌دهد، باید Hard Reset را اجرا کند. اگر Ordered Set معتبر تشخیص داده نشود، انتقال کامل دور ریخته می‌شود.

ارسال Hard Reset توالی کنترل‌شده‌ای دارد. اگر PHY در حال ارسال Message باشد، ابتدا با EOP آن را قطع و باقی Message را حذف می‌کند. اگر CC Idle نیست، تا Idle شدن صبر می‌کند؛ سپس tInterFrameGap را رعایت می‌نماید. اگر کانال همچنان Idle بود، Preamble و چهار K-code مربوط به Hard Reset ارسال می‌شوند. پس از آن Channel غیرفعال، PHY Reset و Protocol Layer مطلع می‌شود؛ فعال‌سازی دوباره Channel نیز با درخواست Protocol Layer صورت می‌گیرد.

Cable Reset نیز یک Ordered Set در سطح PHY است، اما ترکیب آن RST-1، Sync-1، RST-1 و Sync-3 است. فقط DFP اجازه ارسال این سیگنال را دارد. هدف، Reset کردن Cable Plugها بدون نیاز به Hard Reset کردن Port Partnerها است؛ یعنی کنترلرهای فعال داخل کابل به حالت معادل Power Cycle بازمی‌گردند، درحالی‌که Reset کامل دو دستگاه انتهایی هدف این توالی نیست.

تفاوت Hard Reset و Cable Reset را باید هم در مقصد و هم در Pattern فیزیکی دید. هر دو پس از Preamble می‌آیند و هر دو توسط PHY تشخیص داده می‌شوند، اما Hard Reset از سه RST-1 و یک RST-2 ساخته می‌شود و دستگاه‌های انتهایی و Cable Plugها را درگیر می‌کند؛ Cable Reset توالی ترکیبی RST و Sync دارد و به‌طور اختصاصی Cable Plugها را هدف می‌گیرد.